Neml Suresi

5 Mayıs 2026 - 17 Zi'l-Ka'de 1447 - Salı

Satırarası Meal

Neml Suresi

◄ 377 ►

Cüz 19

(Erhan Aktaş Meali)

14. Doğruluğundan emin oldukları halde, haksızca ve büyüklenerek mücadele ettiler. Ama bozguncuların sonlarının nasıl olduğuna bir bak!

15. Ant olsun ki Dâvud'a ve Süleymân'a bir ilim¹ verdik. İkisi de: “Tüm övgüler, bizi, inanan kullarının birçoğuna üstün kılan Allah'adır.” dediler.

1- Vahiy.

16. Süleymân, Dâvûd'a mirasçı oldu¹. Süleymân: “Ey insanlar! Bize kuşdili öğretildi². Bize her şeyden verildi. Bu apaçık ilahi bir armağandır.” dedi.

1- Dâvud\tan sonra onun yerine geçti. 2- Ses ve hareketlerinden ne demek istedikleri öğretildi.

17. Süleymân için, ins ve cin¹ ve kuşlardan ordular toplandı. Sonra da sevk edildiler.

1- Görünen- görünmeyen, bilinen-bilinmeyen, tanınan-tanınmayan, yerli-yabancı insanlardan.

18. Nihayet Neml¹ Vadisi'ne geldikleri zaman, dişi bir neml: “Ey nemller! Meskenlerinize² girin, Süleymân ve orduları istemeyerek sizi kırıp geçirmesin.” dedi.

1- Karınca. 2- Yerlerinize.

19. Bunun üzerine Süleymân onun sözüne gülümseyerek tebessüm etti. Ve “Ey Rabb'im! Bana, anne ve babama bağışladığın nimetlerin karşılığında, şükretmede ve hoşnut olacağın işler yapmada beni başarılı kıl. Ve rahmetinle beni salih¹ kullarının arasına kat.” dedi.

1- Arı, saf, temiz, iyi, erdemli, dürüst.

20. Süleymân kuş topluluğunu yokladı. Sonra: “Hudhud'u niçin göremiyorum? Yoksa kayıplara mı karıştı?” dedi.

21. “Kesinlikle ona şiddetli bir ceza vereceğim. Ya da onu boğazlayacağım. Ya da bana mazereti ile ilgili açık bir belge getirecek.”

22. Çok geçmeden geldi. Ve: “Senin kuşatamadığın¹ bir şeyi kuşattım. Sana Sebe'den kesin doğru olan bir haber getirdim.” dedi.

1- Fark edemediğin.

سُورَةُ النَّمل

◄ ٣٧٧ ►

الجزء١٩

وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَٓا اَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّاۜ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِد۪ينَ۟ ﴿١٤﴾ وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوُ۫دَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۚ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذ۪ي فَضَّلَنَا عَلٰى كَث۪يرٍ مِنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِن۪ينَ ﴿١٥﴾ وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوُ۫دَ وَقَالَ يَٓا اَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُو۫ت۪ينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۜ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُب۪ينُ ﴿١٦﴾ وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُودُهُ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ ﴿١٧﴾ حَتّٰٓى اِذَٓا اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يَٓا اَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوا مَسَاكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُودُهُۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿١٨﴾ فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْن۪ٓي اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّت۪ٓي اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰيهُ وَاَدْخِلْن۪ي بِرَحْمَتِكَ ف۪ي عِبَادِكَ الصَّالِح۪ينَ ﴿١٩﴾ وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَٓا اَرَى الْهُدْهُدَۘ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَٓائِب۪ينَ ﴿٢٠﴾ لَاُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا شَد۪يدًا اَوْ لَا۬اَذْبَحَنَّهُٓ اَوْ لَيَأْتِيَنّ۪ي بِسُلْطَانٍ مُب۪ينٍ ﴿٢١﴾ فَمَكَثَ غَيْرَ بَع۪يدٍ فَقَالَ اَحَطْتُ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِه۪ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ بِنَبَاٍ يَق۪ينٍ ﴿٢٢﴾

◄ ٣٧٧ ►