وَقَالَ اِنّ۪ي ذَاهِبٌ اِلٰى رَبّ۪ي سَيَهْد۪ينِ

Vekâle innî żâhibun ilâ rabbî seyehdîn(i)

Ve ben demişti, Rabbimin tapısına gidiyorum, o, doğru yolu gösterir bana.

(Ateşten kurtulan Hz. İbrahim) Dedi ki: “Ben Rabbime gidiyorum. O beni (hidayete ve hedefime) ulaştıracaktır.”

Allah O'nu ateşten ve kâfirlerin tuzaklarından kurtarınca, kavmine şöyle dedi: “Ben bu toprakları terkedeceğim ve Rabbim beni ne tarafa sevkederse, oraya gideceğim.”

İbrâhim: “Ben Rabbimin emrettiği yere gidiyorum. O bana doğru yolu gösterecek, başarıya ulaştıracak.” dedi.

Dedi ki: "Ben Rabbime gideceğim. O beni doğru yola iletecektir.

(İbrahim) Dedi ki: “Şüphesiz ben, Rabbime gidiciyim; O, beni hidayete erdirecektir.”

Bir de (İbrahîm) şöyle dedi: “- Ben Rabbime, (bana emrettiği yere) gidiyorum, O bana yolunu gösterir.”

Ve İbrahim: “Ben Rabbime gidiyorum. O, bana yol gösterecektir.”

İbrâhim, “Şüphesiz ben Rabbime gidiyorum. O beni doğru yola eriştirecektir” dedi.

İbrahim dedi ki: «Ben Tanrıma giderim, O beni kılavuzlar»

(Allah O’nu ateşten ve müşriklerin tuzaklarından kurtarınca) kavmine şöyle dedi: “Ben Rabbim(in emrettiği yer)e gidiyorum; O bana yol gösterecek.”

İbrâhîm: "Ben rabbimin nezdine çekiliyorum bana râh-ı hidâyeti gösterecekdir." didi.

İbrahim: "Doğrusu ben Rabbim uğrunda sizi bırakıp gidiyorum; O beni doğru yola eriştirir" dedi.

İbrahim, şöyle dedi: “Ben Rabbime (O’nun emrettiği yere) gideceğim. O, bana yol gösterecektir.”

İbrâhim, “Ben rabbime gidiyorum” dedi, “O bana yol gösterecektir.”

99, 100. (Oradan kurtulan İbrahim:) Ben Rabbime gidiyorum. O bana doğru yolu gösterecek. Rabbim! Bana sâlihlerden olacak bir evlat ver, dedi.  

Dedi ki, "Ben Rabbime gidiyorum; O bana yol gösterir."

Bir de dedi ki: "Ben Rabbime gidiyorum, o bana yolunu gösterir."

Bir de dedi ki: ben rabbıma gidiyorum, o bana yolunu gösterir

Ve (İbrâhîm, iznimizle ateşten sağ sâlim çıkarak, ısrarla hakkı inkâr eden kavmine) dedi ki: “Şüphesiz ben, Rabbim (in emri üzere bu diyarı terk edip, bana hicret etmemi emrettiği yer) e gideceğim. O, bana (inâyetiyle) yol gösterecektir.”

İbrahim: “Ben, Rabb'ime gidiyorum¹, O, bana yol gösterecek.” dedi.

(İbrâhîm): «Ben, dedi, doğrusu Rabbime gidiciyim. O, bana yol gösterir».

Dedi ki: “Ben Rabbime gidiyorum, O beni hidayete ulaştırır.

Nihâyet (biz kendisini ateşten kurtardıktan sonra İbrâhîm) dedi ki: “Gerçekten ben Rabbime gidiciyim; (O) bana doğru yolu gösterecektir.”

Ve (İbrahim karar verip) dedi ki: Rabbime doğru (onun rızası için) artık hicret edeceğim; Rabbim beni (O’na serbestçe ibadet edebileceğim bir yere) elbette ulaştıracaktır.

İbrahim “Ben Rabbime gideceğim. O bana doğru yolu gösterecektir.”

"Ben yalnız çalabımdan yana yönelirim. O beni doğru yola iletecektir.

İbrahim bu felâketten kurtulduktan sonra ben durmayıp Rabbimin emrettiği yere gideceğim. O beni doğru yola götürür» dedi,

(İbrahim) dedi ki: “Muhakkak ki ben Rabbime gidiyorum. O beni doğru yola iletir.”

(İbrahim) Dedi ki “Şüphesiz ben, Rabbime gidiciyim. O, beni hidayete eriştirecektir.”

Böylece, İbrahim’in oradaki tebliğ görevi sona ermiş oldu. Bunun üzerine, “Ben,” dedi, “küfrün egemen olduğu bu ortamı terk ediyor ve Rabb’imeyöneliyorum; O bana izlemem gereken yolu elbette gösterecektir.”

Dedi ki: -"Ben, rabbime gitmekteyim; bana yol gösterecektir".

İbrahim giderken: " Artık Tanrı'ma gidiyorum, herhalde bana yolumu gösterecektir "

Dedi ki: "Ben Rabbime gideceğim. O, beni doğru yola iletir!"

99,100. (İbrahim) “Ben Rabbime gidiyorum. O, bana doğru yolu gösterecektir. [*] Rabbim! Bana iyilerden (olacak bir çocuk) ver!” demişti.

99, 100. İbrahim: “Doğrusu ben, Rabbim uğrunda (sizi bırakıp) gidiyorum. O beni en doğru yola ulaştırır. Ey Rabbim! Beni iyi kimselerle karşılaştır.” ¹ dedi.

[İbrahim,] “Ben” dedi, “[bu toprakları terk edeceğim ve] Rabbim beni ne tarafa sevk ederse oraya gideceğim!” ³⁷

Sonunda İbrahim: – Ben, Rabbime kulluk edebileceğim bir yere gideceğim. O bana mutlaka bir yol gösterecektir, dedi. 43/26...28

Ve (İbrahim), “Ben Rabbime (kulluk edebileceğim bir yere) giden biriyim,[⁴⁰²¹] O bana yol gösterecektir” diyerek (şöyle yalvardı):

(O zaman İbrahim) “Doğrusu ben, Rabbime gideceğim. (Küfür ülkesini terk edip Rabbime sığınacağım) O, beni bidayete erdirir." (Emrettiği yere gider, peygamberlik görevimi orada yaparım) dedi

Ve dedi ki: “Ben Rabbime gidiyorum; O beni doğru yola iletecek.”

Ve dedi ki: «Şüphe yok ben Rabbime gidiciyim, elbette beni doğru yola iletir.»

İbrâhim dedi ki: “Ben, Rabbimin gitmemi emrettiği yere doğru gidiyorum, O elbet bana yol gösterecektir. ”

(İbrahim) Dedi ki: "Ben Rabbime gideceğim, O, beni doğru yola iletecek."

(İbrâhîm ateşden halâs bulunca) "Ben rabbimin beni oraya götüreceği yere hicret iderim" didi.

(Kurtulunca) şöyle dedi: “Ben Rabbime gidiyorum; o bana doğruyu gösterecektir.

İbrahim dedi ki:-Ben, Rabbi'me yöneliyorum. O bana doğru yolu gösterecektir.

Sonra İbrahim “Ben Rabbime gidiyorum;(10) O bana yol gösterecek” dedi.

İbrahim dedi: "Kuşkunuz olmasın ki ben Rabbime gideceğim, O bana kılavuzluk edecek."

Ibrohim olov ichidan salomat chiqib: “Albatta, men Robbim buyurgan tarafga ketuvchiman. Uning O‘‎zi meni to‘‎g‘‎ri yo‘‎lga boshlaydi”, – dedi.

daħı eyitti ibrāhįm “bayıķ ben gidiciven çalabumdın yaña tįz yol göstere baña.”

Daḫı eyitdi: Ben gider‐men Tañrı ‘ibādetine. Ola ki baña doġru yol göstere.

(İbrahim oddan xilas olduqdan sonra) dedi: “Mən Rəbbimə doğru (Allahın mənə buyurduğu yerə - Şama tərəf) gedirəm. O mənə doğru yolu mütləq göstərəcəkdir!”

And he said: Lo! I am going unto my Lord Who will guide me

He said: "I will go to my Lord! He will surely guide me!(4095)