وَنَادٰى نُوحٌ رَبَّهُ فَقَالَ رَبِّ اِنَّ ابْن۪ي مِنْ اَهْل۪ي وَاِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَاَنْتَ اَحْكَمُ الْحَاكِم۪ينَ

Venâdâ nûhun rabbehu fekâle rabbi inne-bnî min ehlî ve-inne va’deke-lhakku veente ahkemu-lhâkimîn(e)

Ve Nuh Rabbine niyaz edip dedi ki: Rabbim, oğlum da şüphe yok ki ailemdendi ve şüphe yok ki vaadin gerçektir senin ve sen, hükmedenlerin en hayırlısısın.

(Bu olaylar sırasında Hz.) Nuh Rabbine yalvarıp: “Ya Rabbim! Şüphesiz oğlum, benim ailemdendir. Ve Senin (ailemi kurtaracağın yönündeki) va’adin de elbette Hakk’tır. (Ama işte oğlum boğuluyor!) Sen hâkimlerin hâkimisin! (Her şeye güç yetiren ve karar verensin! Oğlumu boğulmaktan, bizi de ızdıraptan kurtar)” demişti.

Nuh bu arada Rabbine yakarıp “Rabbim” dedi. “O benim kendi oğlumdu, ailemden biriydi ama senin verdiğin söz, herkes için geçerli bir gerçektir ve sen hüküm verenlerin en adaletlisi ve en güzel hüküm verenisin.”

Nuh Rabbine:
“Ey Rabbim, oğlum benim ailemdendi. Senin va'din de, elbette haktır. Sen hâkimlerin, kanun-kural koyan hükümranların kanunlarını, kurallarını icra edenlerin en büyüğü, en hayırlısısın.” diye niyaz etti.

Nuh Rabbine seslendi ve: "Ey Rabbim! Oğlum benim ailemdendir ve senin vaadin elbette haktır. Sen hükmedenlerin hükmedenisin" dedi.

Nuh, Rabbine seslendi. Dedi ki: 'Rabbim, şüphesiz benim oğlum ailemdendir ve senin va'din de doğrusu haktır. Sen hakimlerin hakimisin.'

Nûh Rabbine dua edip şöyle dedi: “- Ya Rab! elbette oğlum, benim ailemdendir. Senin vaadin hakdır, onu yerine getirirsin (Halbuki ailemi kurtaracağına dair vaadin vardı. Şimdi oğlumun durumu nedir?) Sen hâkimlerin hâkimisin.”

Sonra Nuh, Rabbine dua etti ve: “Ey Rabbim! Şüphesiz oğlum, benim ailemdendir. Ve şüphesiz vaadin haktır. Ve sen en iyi hüküm verensin” dedi.

Nûh, Rabbine dua edip dedi ki: “Ey Rabbim! Şüphesiz oğlum da ailemdendir. Senin vaadin ise elbette haktır. Sen hükmedenlerin en iyi hükmedenisin.”

Nuh Tanrısına çağırdı: «Tanrım, oğlum benim ailemdendir» diyerek, «Evet senin sözün gerçek, sensin hâkimlerin en doğru hükmedeni»

Nuh, Rabbine niyaz edip şöyle dedi: “Ey Rabbim! Şüphesiz oğlum da ailemdendir. Senin vadin elbette gerçektir. Sen de hükmedenlerin en iyi hükmedenisin.”

Nûh nidâ itdi: "Yâ rabbî oğlum benim ehlimdendir. Senin ehlim için va’din vardı. Sen en iyi hâkimsin." didi.

Nuh Rabbine seslendi: "Rabbim! Oğlum benim ailemdendi. Doğrusu Senin vadin haktır. Sen hükmedenlerin en iyi hükmedenisin" dedi.

Nûh, Rabbine seslenip şöyle dedi: “Rabbim! Şüphesiz oğlum da âilemdendir. Senin va’din elbette gerçektir. Sen de hükmedenlerin en iyi hükmedenisin.”

Nûh rabbine şöyle seslendi: “Ey rabbim! Şüphesiz oğlum da ailemdendir. Senin vaadin elbette haktır. Sen hâkimlerin en âdilisin” dedi.

Nuh Rabbine dua edip dedi ki: «Ey Rabbim! Şüphesiz oğlum da ailemdendir. Senin vâdin ise elbette haktır. Sen hakimler hakimisin.»  

Nuh Rabbine seslendi: "Ey Rabbim, oğlum benim ailemdendir, Senin verdiğin söz ise elbette gerçektir ve Sen, yargıda bulunanların en iyisisin."

Nuh Rabbine niyaz edip dedi ki: "Ey Rabbim! Oğlum benim ehlimdendi senin vaadin de elbette haktır ve gerçektir. Ve sen hakimler hakimisin."

Nuh, rabbına nidâ etti de ya rabb: dedi elbette oğlum benim ehlimdendir ve elbette senin va'din haktır ve sen ahkemülhâkimînsin

Nûh (hikmetini öğrenmek üzere) Rabbine (yalvararak şöyle) nida etti: “Ey Rabbim, şüphesiz (boğulan) oğlum da ailemdendi. (Sen, bana, ailemden olanları kurtaracağını vadetmiştin.) Ve şüphesiz ki, senin vaadin haktır. Ve sen, hüküm verenlerin en adaletlisi ve en güzel hüküm verenisin.”

Nuh, Rabb'ine seslendi: “Ey Rabb'im! Oğlum benim ehlimdendir. Senin uyarın elbette gerçektir. Sen, hâkimlerin hâkimisin.”¹ dedi.

Nuh Rabbine düâ edib dedi ki: «Ey Rabbim, benim oğlum da şübhesiz benim ailemdendir. Senin va'din elbette hakdır ve Sen haakimlerin haakimisin».

Nuh, Rabbine seslenerek: “Rabbim! Oğlum ailemdendir ve senin vaadin haktır. Hükmedenlerin en iyi hükmedeni sensin.” dedi.

Nûh ise, Rabbine nidâ (duâ) edip dedi ki: “Rabbim! Şübhesiz ki oğlum benim âilemdendir (sen bana âilemin kurtulacağını va'd etmiştin); muhakkak ki senin va'din haktır ve sen hükmedenlerin en hâkimisin!”

Ve (o sırada oğlunun acısıyla yüreği kan ağlayan) Nûh Rabbine seslenmiş ve “Ey Rabbim! Şüphesiz ki oğlum (ne kadar asi ve günahkâr olsa da), benim ailemden idi ve elbette senin vaadin haktır. (Fakat ahirette oğlumun cehennemde yanmasına nasıl yüreğim dayanır? Bu konuda bana bir umut ışığı, bir teselli yok mu ey Rabbim!) Hâlbuki sen, hükmedenlerin en iyi (en adil ve en doğru) hükmedenisin" demişti. *

Nuh Rabbine seslenmiş ve “Ey Rabbim oğlum, benim ev halkımdan (zürriyetimden) idi ve senin vaadin de haktır. Şüphesiz sen, hüküm verenlerin en iyi hüküm verenisin” demişti.

Nuh çalabına şöyle seslendi: "çalabım besbelli ki oğlum da benim soyumdandır. Senin verdiğin söz de doğrudur. Sen yargıçların yargıcısın."

Nuh, Rabbine nida etti de dedi: Yâ Rab! Oğlum ailemdendir. Vaadin de doğrudur, sen hükmedenlerin en iyi hâkimisin.

Nûh Rabbine seslendi: “Rabbim! Oğlum benim ailemdendir. Sen’in sözün elbette haktır/gerçektir ve Sen hükmedenlerin en iyi hükmedicisisin!” dedi.

Nuh Rabbine seslenip, “Rabbim! Oğlum benim ailemdendir. Doğrusu senin vaadin haktır. Sen hükmedenlerin en iyi hüküm verenisin” dedi.

Bu arada, oğlunun acısıyla yüreği kan ağlayan Nûh, Rabb’ine seslenerek, “Ey Rabb’im!” diye yalvardı, “Şüphesiz oğlum, ne kadar isyankâr da olsa, ailemin bir parçasıdır ve biliyorum ki senin vaadin de haktır. Verdiğin her söz doğrudur ve mutlaka gerçekleşecektir. Bu yüzden, onu affet diyemem, fakat daha düne kadar kucağımda sevip okşadığım yavrumun, cehennemde ebediyen yanmasına nasıl yüreğim dayanır? Bana bir umut ışığı, bir teselli yok muya Rab! Hiç kuşkusuz sen, hükmedenlerin en âdili, en hakimisin!”

Nûh rabbine seslendi:
“Rabbim! Benim oğlum, benim ehlimdendir / ailemdendir. Senin vaadin, Gerçek’tir. Sen Hâkimler’in en hâkimisin” dedi.

Nuh Rabb'inden özür diledi: "Ya Rab! dedi. Oğlum benim canım ciğerimdi. Sen de haklısın. Artık ne diyeyim hakimlerin hakimi sensin."

Nuh Rabbine seslendi: "Rabbim! Oğlum benim ailemdendir. Senin sözün elbette haktır. Sen hâkimlerin hâkimisin!"

Nuh, Rabbine şöyle seslenmişti: “Rabbim! Şüphesiz ki oğlum da ailemdendir. Senin vaadin elbette gerçektir. Sen hüküm verenlerin en isabetli hüküm verenisin.” [*]

Nûh, Rabbine seslenerek: “Ey Rabbim! Şüphesiz oğlum benim ailemdendir (ama) Senin va’din de haktır. Ve Sen, hüküm verenlerin, en iyi hüküm verenisin.” dedi.

Bu arada Nûh Rabbine yakarıp “Rabbim!” dedi, “O benim kendi oğlumdu, ailemden biriydi; ⁶⁷ demek ki, Senin vaadin (herkes için) geçerli ve Sen hüküm verenlerin en adili, en söz geçirenisin!”

Ve Nuh, Rabbine yalvararak şöyle dedi: – Rabbim, oğlum da benim ailemden biriydi ve şüphesiz senin vaadin de mutlaka yerine gelecektir. Zira sen hüküm verenlerin en adilisin. 34/26

Ve Nûh Rabbine yakardı[¹⁷³⁹] ve “Rabbim” dedi, “o benim oğlumdu, ailemden biriydi!.. Bir kez daha anladım ki,[¹⁷⁴⁰] senin sözün (herkesi kapsayan) gerçeğin ta kendisiymiş; ve en hakkaniyetli hüküm veren de Senmişsin!”

O zaman Nuh Rabbine: "Ey Rabbim, kuşkusuz oğlum da ailemdendi, muhakkak ki senin va'din gerçektir. (Sen ailemin kurtulacağını va'detmiştin) Kuşkusuz sen hakimlerin hakimisin" Diye dua ve niyazda bulundu.

Ve Nuh Rabbine seslendi: “Şüphesiz ki oğlum ailemdendir ve kesinlikle senin vaadin de gerçektir. Ve sen hâkimlerin hâkimisin” dedi.

Ve Nûh Rabbine nidâ etti de dedi ki: «Yarabbi! Şüphe yok, oğlum benim âilemdendir ve muhakkak ki, Senin vaadin haktır ve hakîmlerin hakîmi Sen'sin.»

Nuh Rabbine hitâb edip: “Ya Rabbî, dedi, elbette boğulan oğlum da ailemdendi, öz evladımdı. (Halbuki ben onları gemiye alırken Sen bana kurtulacaklarını, müjdelemiştin). Senin vaadin elbette haktır ve Sen hâkimlerin hâkimisin! ”

Nuh Rabbine seslendi: "Rabbim, dedi, oğlum benim ailemdendir. Senin sözün elbette haktır ve sen hakimlerin hakimisin!"

Nûh rabbine du'â idüb "Yâ Rabbî! Oğlum ehlimdendir ve senin va'din hakdır. Sen ahkemu'l hâkimînsin" didi.

Nuh, Rabbine seslendi ve dedi ki “Rabbim, oğlum benim ailemdendir; Senin verdiğin emir mutlaka doğrudur1; en iyi kararı sen verirsin.”

Nuh, Rabbine yalvararak şöyle dedi:-Rabbim, Şüphesiz oğlum benim ailemdendir ve şüphesiz senin vaadin de gerçektir. Sen hüküm verenlerin en doğru karar verenisin!

Nuh Rabbine niyaz ederek dedi ki: “Rabbim, oğlum benim ailemdendir. Senin vaadin de gerçektir. Sen ise Hâkimlerin Hâkimisin.(8)”

Bu arada Nûh, Rabbine yakardı da dedi ki: "Rabbim, oğlum benim ailemdendi! Senin vaadin elbette haktır. Sen hâkimlerin, hükmü en güzel verenisin."

Nuh Robbisiga nido qilib: “Ey Robbim, o‘‎g‘‎lim mening ahlimdan. Sening esa oilamga najot berish to‘‎g‘‎risidagi va’dang haqdir. Sen hukm qiluvchilarning eng adolatlisisan”, – dedi.

daħı ķıġırdı nūḥ çalabı’sına pes eyitti “iy çalabum! anı oġlum 'ayālumdandur daħı bayıķ va'deñ ḥaķdur daħı sen hükm eyleyicilerüñ hükm eyleyiciregisin.”

Daḫı du‘ā diledi Nūḥ Tañrı Ta‘ālādan. Eyitdi: İy beni yaradan Allāh,oġlum benüm ehlümdendür, didi. Daḫı senüñ va‘deñ ḥaḳdur, daḫı senḥākimraġısın ḥükm idicilerüñ.

Nuh Rəbbinə (dua ilə) müraciət edib dedi: “Ey Rəbbim! Oğlum (Kən’an) mənim ailə üzvlərimdəndir. Sənin və’din, sözsüz ki, haqdır. Sən hakimlərin hakimisən!”

And Noah cried unto his Lord and said : My Lord! Lo! my son is of my household! Surely Thy promise is the Truth and Thou art the Most Just of Judges.

And Noah called upon his Lord, and said: "O my Lord! surely my son is of my family! and Thy promise is true, and Thou art the justest of Judges!"